…αυτή ήταν η πρώτη μου λέξη, όταν μ’έφερε η μαμά στο σπίτι. Κι εδώ που τα λέμε, την επαναλαμβάνω συχνά…τουλάχιστον, όταν πεινάω κι όταν έχω όρεξη για παιχνίδια. Γιατί κατά τ’άλλα, είμαι ήσυχο σκυλάκι, μη νομίζεις…Και ολίγον χεστρούλης, όπως πολύ συχνά με αποκαλούν. Μα δεν μπορούν να καταλάβουν ότι είμαι ακόμα μικρούλης και μαθαίνω σιγά-σιγά τον κόσμο; Η δε μαμά μου – στην οποία παρεπιπτόντως δε μοιάζω καθόλου’ μάλλον πήρα απ’τον μπαμπά – ήθελε να με βγάλει Πάρκινσον. Μα, όνομα είναι αυτό; Όχι ότι αυτό που διάλεξε είναι καλύτερο. Dali…Όχι, πες μου : τί σχέση μπορεί να έχω εγώ μ’έναν διάσημο ζωγράφο, που απλά τυχαίνει να είναι ο αγαπημένος της; Εγώ το μόνο που ξέρω να ζωγραφίζω – “σχηματίζω” καλύτερα.. – είναι λιμνούλες στο πάτωμα του σαλονιού. Και με μαλώνει κι από πάνω, γιατί δεν τα κάνω στην εφημερίδα. Γιατί κυρία μου; Εμένα μ’αρέσει στο πάτωμα! Θέλω άπλα, πως να το κάνουμε…Αλλά, να..έτσι με ρίχνεις. Με κροκέτες και χαδάκια. Και παιχνίδια και γούτσου – γούτσου. Θα σε ψήσω όμως λίγο ακόμη…για κανα δίμηνο, όχι παραπάνω. Έχουμε κι έναν εγωϊσμό, πως να το κάνουμε… 
Α! Πάτα κι εκείνο το κουμπάκι για να βγεί από το μεγάλο κουτί δροσερός αέρας…αλλιώς, να με πας για κούρεμα. Ζεστάθηκα, λέμε!!
ΥΓ : ..κι όταν κοιμάμαι (όπως στη φωτό) παρακαλώ να λείπουν οι γέλωτες…
Γούφ!
UPDATE : Στην αρχή ορθώνω το ανάστημά μου…ρίχνω κι ένα γουφ παραπάνω για να της δείξω ποιός έχει το πάνω χέρι..(και δόντι ενίοτε) και την αποτελειώνω γυρνώντας της την πλάτη, τρώγοντας το γεύμα μου σαν κύριος! Σωστός;;;;
Γούφ!
γουφοσχολιάσατε...